Thoughts and Philosophies:
A visual interpretation
 

150 x 50 cm 2020 Our father of Wittgenstein in Gold on paper

Collection particulière/Private collection


Our Father of Wittgenstein


What do I know of God and of the purpose of life?
I know that the world exists.
That I am in it as my eye is in its visual field.
That something in it is problematic, which we call its meaning.
That this meaning does not lie in it, but outside it.
That my life is the world.
That my will penetrates the world.
That my will is good or evil.
Consequently, good and evil are in some way connected with the meaning of the world.
The meaning of life, that is to say the meaning of the world, we may call God, and in connection with this liken God to a Father.
To pray is to think about the meaning of life.
I cannot bend the events of the world to my will:
I am completely powerless.
I can only make myself independent of the world – and thus in a certain sense master it – by renouncing any influence over its events.
One recognizes the solution of the problem of life in the fact that this problem vanishes.
(Is this not the reason why those for whom the meaning of life becomes clear after prolonged doubts cannot say in what this meaning consists?)
First one must be saved; then everything will be different, and it will not be “astonishing” if you can do things you cannot do now. Such as believing in the resurrection.
And faith is faith in that which my heart, my soul needs, not my speculative intellect. For it is my soul with its passions, as it were with its flesh and blood, that must be saved, not my abstract mind. Perhaps one could say: only love can believe in the resurrection. Or: it is love that believes in the resurrection. One might say: redeeming love even believes in the resurrection; it even clings to the resurrection.


Onze Vader van Wittgenstein


Wat weet ik van God en van het doel van het leven?
Ik weet dat de wereld bestaat.
Dat ik mij erin bevind zoals mijn oog zich in zijn gezichtsveld bevindt.
Dat er iets in haar problematisch is, dat wij haar zin noemen.
Dat deze zin niet in haar ligt, maar buiten haar.
Dat mijn leven de wereld is.
Dat mijn wil de wereld doordringt.
Dat mijn wil goed of slecht is.
Bijgevolg zijn het goede en het slechte op een of andere manier verbonden met de zin van de wereld.
De zin van het leven, dat wil zeggen de zin van de wereld, kunnen wij God noemen en in verband hiermee God met een Vader vereenzelvigen.
Bidden is nadenken over de zin van het leven.
Ik kan de gebeurtenissen van de wereld niet naar mijn wil buigen:
ik ben volkomen machteloos.
Ik kan mij slechts onafhankelijk maken van de wereld – en haar zo in zekere zin beheersen – door af te zien van elke invloed op haar gebeurtenissen.
Men herkent de oplossing van het probleem van het leven aan het feit dat dit probleem verdwijnt.
(Is dit niet de reden waarom mensen voor wie de zin van het leven na langdurige twijfels duidelijk wordt, niet kunnen zeggen waarin deze zin bestaat?)
Eerst moet men gered worden; daarna zal alles anders zijn en zal het niet “verwonderlijk” zijn als men dingen kan doen die men nu niet kan. Zoals geloven in de verrijzenis.
En het geloof is het geloof in datgene wat mijn hart, mijn ziel nodig heeft, en niet mijn speculatieve verstand. Want het is mijn ziel met haar hartstochten, als het ware met haar vlees en bloed, die gered moet worden, niet mijn abstracte geest. Misschien kan men zeggen: alleen de liefde kan in de verrijzenis geloven. Ofwel: het is de liefde die in de verrijzenis gelooft. Men zou kunnen zeggen: de verlossende liefde gelooft zelfs in de verrijzenis; zij hecht zich zelfs aan de verrijzenis.


Le notre pere de Wittgenstein


Que sais-je de Dieu et de l’objet de la vie ?
Je sais que le monde existe.
Que je m’y trouve comme mon œil en son champ visuel.
Que quelque chose en lui est problématique, que nous appelons son sens.
Que ce sens ne réside pas en lui, mais en dehors de lui.
Que ma vie est le monde.
Que ma volonté pénètre le monde.
Que ma volonté est bonne ou mauvaise.
Par conséquent le bon et le mauvais sont de quelque façon connectés avec le sens du monde.
Le sens de la vie, c’est-à-dire le sens du monde, nous pouvons l’appeler Dieu et en connexion avec ceci assimiler Dieu à un Père.
Prier, c’est penser au sens de la vie.
Je ne peux pas plier à ma volonté les événements du monde :
je suis totalement sans pouvoir.
Je peux seulement me rendre indépendant du monde – et ainsi en un certain sens le dominer – en renonçant à toute influence sur ses événements.
On reconnaît la solution du problème de la vie dans le fait que ce problème s’évanouit.
(N’est-ce pas la raison pour laquelle les hommes pour qui le sens de la vie devient clair après des doutes prolongés ne peuvent dire en quoi consiste ce sens ?)
D’abord il faut être sauvé : puis tout sera différent et ce ne sera « pas étonnant » si vous pouvez faire des choses que vous ne pouvez pas faire maintenant. Comme croire en la résurrection.
Et la foi, c’est la foi en ce dont mon cœur, mon âme a besoin, et non mon intelligence spéculative. Car c’est mon âme avec ses passions, en quelque sorte avec sa chair et son sang, qui doit être sauvée, non pas mon esprit abstrait. Peut-être peut-on dire : seul l’amour peut croire en la résurrection. Ou bien : c’est l’amour qui croit en la résurrection. On pourrait dire : l’amour rédempteur croit même en la résurrection ; il adhère même à la résurrection.


Das Vaterunser Wittgensteins


Was weiß ich von Gott und vom Sinn des Lebens?
Ich weiß, dass die Welt existiert.
Dass ich in ihr bin wie mein Auge in seinem Gesichtsfeld.
Dass etwas in ihr problematisch ist, was wir ihren Sinn nennen.
Dass dieser Sinn nicht in ihr liegt, sondern außerhalb von ihr.
Dass mein Leben die Welt ist.
Dass mein Wille die Welt durchdringt.
Dass mein Wille gut oder böse ist.
Folglich sind das Gute und das Böse in gewisser Weise mit dem Sinn der Welt verbunden.
Den Sinn des Lebens, das heißt den Sinn der Welt, können wir Gott nennen und in diesem Zusammenhang Gott einem Vater gleichsetzen.
Beten heißt, über den Sinn des Lebens nachzudenken.
Ich kann die Ereignisse der Welt nicht meinem Willen beugen:
ich bin völlig machtlos.
Ich kann mich nur von der Welt unabhängig machen – und sie so in gewissem Sinne beherrschen – indem ich auf jeden Einfluss auf ihre Ereignisse verzichte.
Man erkennt die Lösung des Problems des Lebens daran, dass dieses Problem verschwindet.
(Ist dies nicht der Grund, warum Menschen, denen der Sinn des Lebens nach langem Zweifel klar wird, nicht sagen können, worin dieser Sinn besteht?)
Zuerst muss man gerettet werden; dann wird alles anders sein, und es wird nicht „verwunderlich“ sein, wenn man Dinge tun kann, die man jetzt nicht tun kann. Zum Beispiel an die Auferstehung glauben.

Und der Glaube ist der Glaube an das, was mein Herz, meine Seele braucht, nicht mein spekulativer Verstand. Denn es ist meine Seele mit ihren Leidenschaften, gewissermaßen mit ihrem Fleisch und Blut, die gerettet werden muss, nicht mein abstrakter Geist. Vielleicht kann man sagen: Nur die Liebe kann an die Auferstehung glauben. Oder: Es ist die Liebe, die an die Auferstehung glaubt. Man könnte sagen: Die erlösende Liebe glaubt sogar an die Auferstehung; sie hält sogar an der Auferstehung fest.